Περισσότερο από 1,2 εκατομμύρια άνθρωποι ζουν με Parkinson στην Ευρώπη. Η μέση ηλικία εκδήλωσης είναι τα εξήντα χρόνια, ενώ πάνω από τους 1 στους 10 ανθρώπους διαγιγνώσκεται πριν από την ηλικία των πενήντα. Οι άνδρες έχουν 1,5 φορές μεγαλύτερη πιθανότητα εμφάνισης νόσου, σε σχέση με τις γυναίκες.
Η νόσος του Parkinson είναι μια προοδευτική νευροεκφυλιστική διαταραχή, που σχετίζεται με την καταστροφή των νευρικών κυττάρων που παράγουν τον νευροδιαβιβαστή ντοπαμίνη στον εγκέφαλο. H ντοπαμίνη βοηθά την δημιουργία και τον έλεγχο της κίνησης του σώματός μας. Λόγω αυτής της έλλειψης της ντοπαμίνης, τα μηνύματα του εγκεφάλου δεν μεταδίδονται ομαλά στους μυς, με αποτέλεσμα προβλήματα ελέγχου της κίνησης.
Η νόσος εκδηλώνεται κλινικά με κινητικά και μη κινητικά συμπτώματα. Στα κινητικά συμπτώματα συμπεριλαμβάνονται ο τρόμος, η δυσκαμψία, η βραδυκινησία, η υποκινησία, η ακινησία, οι ανωμαλίες στη στάση του κορμού, οι διαταραχές στη βάδιση, οι αλλαγές της κινητικότητας των βλεφάρων, η μείωση της εκφραστικότητας του προσώπου, η μικρογραφία. Μη κινητικά συμπτώματα είναι η ανοσμία, η κατάθλιψη, το άγχος, η απάθεια, η άνοια, η συχνοουρία, η μειωμένη libido, η δυσφαγία, η δυσαρθρία, οι διαταραχές ύπνου.
Ο ρόλος της φυσικοθεραπείας μέσω της θεραπευτικής άσκησης είναι θεμελιώδης για την βελτίωση και την καθυστέρηση της επιδείνωσης των κινητικών συμπτωμάτων στη νόσο του Parkinson. O φυσικοθεραπευτής αξιολογεί την επίδραση των συμπτωμάτων στη κινητικότητα του ασθενή και επεμβαίνει ανάλογα με το βαθμό που αυτά επηρεάζουν την λειτουργικότητα του. Σημειώνεται ότι τα συμπτώματα δεν είναι τα ίδια για κάθε ασθενή. Ο τρόμος για παράδειγμα δεν αποτελεί σύμπτωμα για ένα στους τέσσερις ασθενείς. Επομένως τα προγράμματα θεραπευτικής άσκησης πρέπει να είναι εξατομικευμένα ανάλογα με το βαθμό που η δυσκαμψία των μυών, η βραδυκινησία ή η αστάθεια επηρεάζουν τη ικανότητα κίνησης του ασθενούς.
Οι διατάσεις, οι ασκήσεις ενδυνάμωσης, η αεροβική άσκηση, οι ασκήσεις ισορροπίας είναι τα κύρια όπλα της θεραπευτικής άσκησης που έχει ο φυσικοθεραπευτής στη φαρέτρα του. Η βιβλιογραφία τεκμηριώνει επαρκώς τη θετική επίδραση που έχουν τόσο οι ασκήσεις αντιστάσεως όσο και η αεροβική άσκηση στα κινητικά συμπτώματα της νόσου αλλά και στα μη κινητικά όπως η κατάθλιψη, το άγχος, οι νοητικές λειτουργίες, ενώ σημαντική είναι και η επίδραση τους στην καρδιοαναπνευστική λειτουργία.